Общее·количество·просмотров·страницы

Чытачы:

19.11.2018

Алегу Антонавічу Лойку


Абляціць першамай дзевятнаццатым днём лістапада,
Дагарыць дзівасіл на крыжах летуценных дарог,
На юначым шляху кожны след, загарнуўшыся ў мох,     
Зразумее, што ён не зраўняе няроўныя даты.
Але з талай вясной зноў адкрыюцца ўсе далягляды,
Адшукаецца рэха найшчырых пачуццяў і слоў,
Аб азерца блакіт аблакоціцца сэрца-вясло
І на хвалевых арфах зайграе былыя балады.
Як агонь, як вада, уваскрэснуць пралескі-салдаты
У акопах, забытых вайною і мірам душы,
І здарожаны верш страпянецца і ў даль пабяжыць
Напярэймы жыццю – цераз Шчару за Буг і за Варту…




01.06.2018

Лета



Іржавымі ключамі навальніцаў
Адчыніць лета браму ў райскі сад.
Адтуль ужо не вернешся назад,
Спазнаўшы ўсю трывогу таямніцы.

Адтуль адна дарога – да вады,
У глыбіні якой жыве маўчанне.
Калі папросіш, срэбнымі ключамі
Яно адчыніць браму ў нікуды…



17.05.2018

З кнігі "Пакаранне" (новы ўрывак)

Калі паэт назваў жанчыну чужым імем, няхай не пераймаецца, бо гэта і будзе яе сапраўднае імя.
Аднойчы Дэкаданс сказаў паэтам: бойцеся сваіх вершаў, бо не вы стварылі іх, а яны вас. І не прыносце вершы ў ахвяру, асабліва Каханню, бо самі станеце ахвярай. Бойцеся Кахання, імем Якога вы клічаце жарсць, але не бойцеся Любові. Любоў нараджае безыменнае каханне. Не памыліцеся з імем ягоным.
Каханне! Паэты праслаўляюць Цябе, але гэта тое самае, калі б сіроты славілі смерць. Слаўце жанчын, паэты! Бо толькі жанчына перамагае жыццё, вяртае веру сіротам, напаўняе паэзіяй каханне і каханнем паэзію.
Зрэшты, сярод жанчын ёсць не толькі пераможцы жыцця, але і пераможцы смерці. Такія жанчыны напаўняюць душы сіротаў пустэчай, вершы – змрокам, а каханне тугой. Бойцеся, паэты, такіх жанчын, бо яны мацнейшыя за самых моцных між вас! Яны – родныя сёстры Таго, чыё імя акрэсліла Самота. Аднойчы такую жанчыну спаткае кожны паэт. Калі ж не спаткае, то ці быў ён паэтам? Аднак перад гэтым паэт мусіць спаткаць іншых жанчын – тых, што дораць моц і слабасць, жарсць і расчараванне, турму і свабоду, радасць і пакуты, дораць усё, чым поўніцца іх сутнасць. Але не забывайце: усе гэтыя жанчынны ў параўнанні з той адзінай быццам зоры – халодныя і нябачныя, калі неўзабаве ўзыходзіць сонца.  
Кожная жанчына, якая нясе вам падарунак, хоча нешта ўзамен, хоць ніколі не скажа вам пра карысныя намеры свае. Падарыце ім верш, але асцерагайцеся, каб верш не падарыў вас. Кожны ваш падарунак мусіць быць ад чыстай душы і па добрай волі. Тады верш вернецца, прынамсі частка яго. Смакуйце гэтае вяртанне, як смакуюць салодкае віно.
Дарыце вершы, але не аддавайце жанчынам вашай паэзіі, якую Дэкаданс зрабіў сродкам вашага існавання. Карміце і апранайце сваіх жанчын і кажыце ім слова добрае. Але не аддавайце паэзію. Яе забярэ апошняя жанчына. Не тая – самая моцная, чый воблік робіць бляклым нават твар смерці, але самая слабая, самая недасяжная праз сваю слабасць. Яна прыйдзе тады, калі сіроты забудуцца пра мёртвых бацькоў, калі спелы розум спакусіць засмяглую душу, калі багацце і беднасць перастануць вымяраць справядлівасць. Яе прыход адбудзецца без прысутнасці сведак, бо прыйдзе апошняя жанчына ў вашым сне. У апошнім сне. Так сказаў Дэкаданс. 



30.04.2018

Тадэвуш Міціньскі, з кнігі " У змроку зор" (1902)




Lucifer                                                                                                             Люцыфер

Jam ciemny jest wśród wichrów płomień boży,                                             Я – цёмны зніч, агонь між віхраў божы,
lecący z jękiem w daljak głuchy dzwon północy                                 што з енкам рвецца ў даль, – як звон глухі апоўнач, –
ja w mrokach gór zapalam czerwień zorzy                                                     над цемрай гор зарніц я чырвань множу
iskrą mych bólów, gwiazdą mej bezmocy.                                                      на іскры болю, зоры марных стогнаў.

Ja komet króla duch się we mnie wichrzy                                               Я – цар камет, дух у ва мне віхрыцца,
jak pył pustyni w zwiewną piramidę —                                                         як пыл пустыні стромкай пірамідай.
ja piorun burza od grobowca cichszy                                                      Маўчу, бы труп, хоць сам – як навальніца, –
mogił swych kryję trupiość i ohydę.                                                              сваю змярцвеласць крыю і агіду.

Jaotchłań tęcza płakałbym nad sobą                                                 Я – бездань, ды хоць плач, бездапаможны,
jak zimny wiatr na zwiędłych stawu trzcinach,                                             як у быллі сухім над ставам сівер,
jam blask wulkanówa w błotnych nizinach                                             я – бляск вулканаў, а іду нізінай
idę, jak pogrzeb, z nudą i żałobą.                                                                   з тугой і жалем, нібы ў шлях апошні.
        
Na harfach morze grakłębi się rajów pożoga,                                         На арфах мора рай грае, гарыць трывогай,
i słońcemój wróg słońce! wschodzi, wielbiąc Boga                                і сонца, злы мой вораг, славіць усходам Бога!



З беларускай мовы пераклаў я, Анатоль Брусевіч. 

02.04.2018

Снежны Вялікдзень у Гародні




Снег. Над Гародняй кружыць зіма –
Разам з Хрыстом ускрэсла.
Белыя ходнікі. Бель на дамах.
Даль – бялёсая бездань.
Снег нібы смех, што стаіўся ў душы
Даўніх, як рэха, содняў.
Звон Велікодны кліча дажджы –
Гоніць зіму з Гародні…






21.03.2018

Тост




Пустэча мая пустая,
Назад забяры мяне!
Мая слепата сляпая,
Перавярніся ў труне!
Дурнота мая дурная,
Налі мне яшчэ віна!
Паэзія, дарагая,
Я п’ю за цябе да дна!



12.03.2018

Юбілей аднаго верша


Сёння спаўняецца роўна 185 год з дня напісання Адамам Міцкевічам знакамітага верша Exegi Monumentum - Aere Perennius... Згадаю, "Exegi Monumentum" з лацінскай мовы перакладаецца "Я паставіў помнінік" (даслоўна - "ад мяне помнік"). Гэтак пачынаецца вядомая ода  Гарацыя "Ad Melpomenem".  Верш старажытнага рымскага паэта спарадзіў з'яўленне адмысловага жанру пад умоўнай назвай "помнік", - верш, у якім спаткаемцы Гарацыя часцей у лёгкай іранічнай форме распавядаюць пра свае творчыя дасягненні. Са школьнай парты кожны з нас памятае хіба радкі Аляксандра Пушкіна "Я памятник себе воздвиг нерукотворный..." "Помнік" расійскага паэта датуецца 21 жніўнем 1836 года. Наш рамантык напісаў свой "помнік" яшчэ 12 сакавіка 1833 года. Прапаную, сябры, арыгінал і свой пераклад верша-юбіляра:


Adam Mickiewicz

Exegi Monumentum - Aere Perennius...

Świeci się pomnik mój nad szklany Puław dach,
Przetrwa Kościuszki grób i Paców w Wilnie gmach.
Ni go łotr Wirtemberg bombami mocen zbić,
Ani świnia Austryjak niemiecką sztuką zryć.

Bo od Ponarskich gór i bliźnich Kowna wód
Szerzę się sławą mą aż za Prypeci bród.
Mnie w Nowogródku, mnie w Mińsku czytuje młodź
I nie leniwa jest przepisać wiele-kroć.

W folwarkach łaskę mam u ochmistrzyni cór.
A w braku lepszych pism czyta mię nawet dwór!
Stąd mimo carskich gróźb, na złość strażnikom ceł,
Przemyca w Litwę Żyd tomiki moich dzieł.

Paryż 12 marca 1833.



Exegi Monumentum - Aere Perennius...

Мой помнік перарос шкляны ў Пулавах дах,
Курган Касцюшкі ды над Вільняй Пацаў гмах.
Зладзюга Віртэмберг не струшчыць помнік мой,
Не будзе зрыты ён аўстрыйскаю свіннёй.

Бо ад Панарскіх гор і ковенскіх лагчын
Да Прыпяці віроў маё імя гучыць.
Наваградак і Менск шануюць мой радок,
Дзе моладзь кожны верш мой знае назубок.

Ды і ў фальварках я на вуснах у дзяўчат.
Як лепшых кніг няма, палац мне нават рад.
Таму, хоць злосць бярэ цара, яго шпікоў,
Вязе ў Літву габрэй мае тамы цішком.

Парыж, 12 сакавіка 1833 г.